PROCAM Agronomia Sukcesu > Aktualności > Porady > Jak dobrze zakisić kukurydzę?

Jak dobrze zakisić kukurydzę?

Aktualizacja: 14.04.2026

Czy kukurydza zawsze kisi się optymalnie?

Kukurydza należy do roślin łatwo zakiszających się, jednak uzyskanie paszy o najwyższej jakości wymaga dodatkowego wprowadzenia bakterii kwasu mlekowego.

Zakiszanie kukurydzy to proces, w którym za jakość i efektywność odpowiadają konkretne mikroorganizmy, głównie z grupy bakterii kwasu mlekowego. Ich ilość w naturze jest różna, więc aby osiągnąć jak najlepszy efekt w silosie, należy je dodatkowo wprowadzić do zakiszanej masy. Dobrą kompozycję mikroorganizmów zawiera preparat Ensilage.

Jakie czynniki decydują o efektywności zakiszania kukurydzy?

Najważniejszymi parametrami wpływającymi na efektywność całego procesu są: dostępność cukrów, odpowiedni poziom wilgotności, temperatura oraz szybkie odcięcie dostępu powietrza. Nie bez znaczenia pozostaje odpowiedni dobór odmiany kukurydzy.

Agronomowie firmy PROCAM, którzy doradzają wielu rolnikom w naszym kraju, podkreślają, że aby uzyskać dobrą kiszonkę, kluczowe są takie parametry jak:

  • ilość cukrów,
  • wody,
  • suchej masy,
  • odczyn (pH),
  • dostęp tlenu.

Proces kiszenia jest naturalny, ale – jak wszystko w naturze – może przebiegać w sposób dziki lub pod kontrolą człowieka. Wiadomym jest, jakie bakterie i w jakiej ilości odpowiadają za optymalne zakiszanie. „Optymalne” oznacza przede wszystkim obniżenie strat energii w kiszonce. Zachodzi to poprzez zmniejszenie procesu rozkładu cukrów oraz zahamowanie rozwoju pleśni i drożdży, czyli podniesienie jakości paszy.

Jak przygotować surowiec, aby zrobić dobrą kiszonkę?

Aby zrobić dobrą kiszonkę, należy zebrać rośliny w fazie woskowej ziarna, gdy zawartość suchej masy w całej roślinie wynosi od 30% do 35%.

Sam proces zbioru kukurydzy musi uwzględniać dokładne rozdrobnienie wszystkich ziaren kukurydzy oraz pocięcie masy roślinnej na odcinki o długości 8–10 mm. Pozwala to na mocne ubicie surowca w silosie, co tworzy warunki beztlenowe niezbędne do prawidłowej fermentacji. Pamiętaj, że zbyt niskie lub zbyt wysokie stężenie suchej masy utrudnia ugniatanie, co prowadzi do strat składników pokarmowych i rozwoju pleśni.

Dlaczego warto stosować inokulanty (zakiszacze)?

Stosowanie inokulantów przyspiesza konserwację masy i ogranicza straty składników pokarmowych, co ma kluczowe znaczenie dla efektywności produkcji mleka.

Aplikacja zakiszaczy (czyli inokulantów) ma newralgiczne znaczenie w przypadku roślin trudno zakiszających się. Ensilage dodawać można z powodzeniem do roślin motylkowatych i traw oraz wysłodków buraczanych. W przypadku zakiszania kukurydzy, powinniśmy je również stosować ze względu na:

  • większą ilość zakiszanej masy,
  • większy udział kiszonki z kukurydzy w żywieniu bydła,
  • większy wpływ jej jakości na efektywność produkcji mleka.

Jak działa preparat Ensilage podczas zakiszania kukurydzy?

Preparat Ensilage przyspiesza fermentację, obniża pH do poziomu około 4 oraz hamuje rozwój grzybów, pleśni i bakterii chorobotwórczych.

W składzie oferowanego przez PROCAM Ensilage są bakterie homofermentatywne i heterofermentatywne. Przyspieszają one konserwację i opóźniają proces zagrzewania się kiszonki podczas wybierania z pryzmy (silosu) i na stole paszowym. Znajdujący się w niej szczep bakterii mlekowych Lactobacillus brevis syntezuje związki hamujące rozwój grzybów. Zakiszanie kukurydzy z tym preparatem umożliwia również redukcję pleśni i patogennych bakterii Escherichia coli oraz Salmonella sp. Dodatkowo obniża poziom skażenia paszy toksycznymi metabolitami pleśni: alfatoksyn B1 i ochratoksyn A. Obecne w nim bakterie obniżają odczyn, zbliżając go do pH 4.

Jak stosować preparat Ensilage w gospodarstwie?

Należy rozpuścić 100 g preparatu w 10 litrach wody i aplikować taką dawkę na każde 10 ton zakiszanej masy.

Ensilage to proszek do rozpuszczenia w wodzie. W handlu dostępne są opakowania na:

  • 100 g na 10 ton kiszonki,
  • 0,5 kg na 50 ton kiszonki,
  • 1 kg 100 ton kiszonki.

Należy zachować proporcję 100g inokulantu / 10 litrów wody. Aplikować go należy w czasie koszenia kombajnami do zbioru pasz objętościowych lub spryskując kolejno nakładane warstwy zakiszanej masy na pryzmie (silosie). Trwałość wykonanego roztworu wynosi 48 godzin, choć najlepsze efekty uzyskujemy przez pierwsze 24 godziny.

Jak uzyskać kiszonkę najwyższej jakości?

Kluczem do produkcji wartościowej paszy jest zbiór surowca o zawartości suchej masy 30–35%, jego mocne ubicie w warunkach beztlenowych oraz zastosowanie inokulantów obniżających pH do poziomu 4.

Prawidłowe przeprowadzenie procesu konserwacji wymaga zebrania roślin w fazie woskowej ziarna, co w połączeniu z pocięciem masy na odcinki 8–10 mm umożliwia jej mocne ubicie i stworzenie optymalnych warunków beztlenowych. Niezbędnym elementem wspierającym fermentację jest aplikacja sprawdzonych preparatów mikrobiologicznych, które stymulują rozwój bakterii kwasu mlekowego i skutecznie hamują niepożądane mikroorganizmy, takie jak pleśni czy drożdży.

Dzięki zachowaniu tych standardów kiszonka z kukurydzy staje się stabilnym i wysokoenergetycznym fundamentem w żywieniu zwierząt, ograniczając jednocześnie straty cennej energii i kluczowych składników pokarmowych w gospodarstwie.

Zobacz wideo, jak wygląda zbiór kukurydzy na kiszonkę z preparatem Ensilage

FAQ

Czy zakiszanie ziarna kukurydzy różni się od kiszenia całej rośliny?

Tak, zakiszanie ziarna (szczególnie jeśli jest to wilgotne ziarno) wymaga mocniejszego rozdrobnienia i często wyższych dawek konserwantów ze względu na bardzo wysoką zawartość skrobi.

W jakim czasie kiszonka jest gotowa do skarmiania?

Standardowy proces fermentacji w warunkach beztlenowych trwa od 4 do 6 tygodni. Po tym czasie profil kwasowy stabilizuje się.

Czy rękawy foliowe są lepsze niż pryzmy?

Rękawy foliowe zapewniają doskonałe odcięcie dostępu powietrza i mniejsze straty przy wybieraniu, jednak wymagają specjalistycznego sprzętu.

Czy kiszenie kukurydzy nadaje się dla trzody chlewnej?

Tak, szczególnie zakiszanie ziarna kukurydzy znajduje szerokie zastosowanie w żywieniu trzody chlewnej jako wysokoenergetyczny komponent dawki.